Wil jij ook ons werk mogelijk blijven maken? Word dan alsjeblieft vast donateur of doe een éénmalige donatie. Wij zijn namelijk volledig afhankelijk van donaties en acties van derden.
Dankjewel!
Dennis van Doesburg


Dennis van Doesburg leeft nu 3 jaar met ALS en hij heeft besloten om af en toe een blog te schrijven over zijn leven met die genadeloze ziekte. Lees nu hier zijn 1e blog, waarbij hij zich heeft laten inspireren door onze ambassadeur Ronnie Möller. Ronnie is in 2020 overleden en leefde ook met ALS.
BLOG 3-10-2026
Ik ben geen schim meer van mijzelf maar wel een gelukkig mens!
Ik heb altijd gedacht dat ik gezond oud zou worden. Zover ik weet zitten er geen enge ziektes in mijn familie en ik deed altijd mijn best om gezond te leven. Verder heb ik een lief gezin, een leuke baan, fijne vrienden, de toekomst zag er rooskleurig uit. Totdat ik bijna drie jaar geleden totaal onverwacht mijn doodvonnis kreeg. Ik ben Dennis van Doesburg, ik ben 57 jaar en…, ik heb ALS.
Van alle ziektes is ALS wel de ziekte die mij het meest bevreesde. Al je spieren vallen uit en uiteindelijk ga je dood. De gemiddelde levensverwachting is drie tot vijf jaar en er is geen geneesmiddel. De ziekte is redelijk zeldzaam, zo’n 1.500 mensen in Nederland hebben ALS. Daar ben ik er dus een van.
Ik heb tranen met tuiten gejankt toen ik de diagnose kreeg. Het allermoeilijkste vond ik het om het aan mijn dochters te vertellen, toen 18 en 16 jaar oud. En ik besefte mij meteen dat het voor mijn vrouw Sharon net zo erg was. ALS heb je niet alleen, je sleept je hele gezin mee in een ongelofelijke poel van ellende. Angst, wanhoop, verdriet, onzekerheid, ons leven zal nooit meer hetzelfde zijn. De toekomst is ineens ongewis en gitzwart.
Eigenlijk wist ik helemaal niet wat ALS was. Ik heb ooit voetballer Fernando Ricksen bij DWDD horen vertellen dat hij ALS had. Hij kon bijna niet meer praten. Dat maakte indruk. En ik heb een jaar of tien geleden meegedaan aan de ALS ice bucket challenge. Tot zover mijn kennis over ALS. Het is een vreselijke ziekte, dat was het enige dat ik wist.

Na de eerste schrik ben ik mij gaan inlezen. De ziekte heeft grofweg drie fasen. In de eerste fase ga je achteruit, maar kun je nog wel zelfstandig leven. In de tweede fase word je afhankelijk van hulp en zijn er hulpmiddelen nodig om bijvoorbeeld te eten, te douchen of je te vervoeren. En in de derde fase kun je niks meer en ben je volledig afhankelijk van zorg.
Bij mij ging alles razendsnel. Binnen een jaar kon ik niet meer lopen, eten en praten. Om de achteruitgang zoveel mogelijk te remmen werd mij aangeraden om flink aan te komen. De ziekte moest eerst het vet afbreken voordat het aan de spieren toekwam. Of zoiets. Ik ging in gewicht van 78 naar 90 kilo. Als ik naar beneden kijk herken ik mijzelf nauwelijks.
Inmiddels heb ik ook een PRG sonde in mijn buik voor mijn voeding en medicijnen en heb ik een tracheastoma in mijn keel om te kunnen ademen. Mijn ogen zijn achteruit gegaan, waardoor ik een bril moet dragen en mijn spieren zijn gaan hangen inclusief mijn onderlip. Ik ben geen schim meer van mezelf. Ik vind het vreselijk om mezelf in de spiegel te zien.
En toch…, ben ik gelukkig en geniet ik van elke dag. Ik besefte mij al snel na mijn diagnose hoe bijzonder het is om te leven. In het oneindige der tijden ben je maar een hele korte tijd op deze aardkloot. Je bent veeeel langer dood dan dat je in leven bent. Voor de tijd die ik nog heb kan ik er maar beter het beste van maken.
Ik heb na de diagnose al snel bedacht dat ik zo lang mogelijk wil leven. Daarin blijk ik nogal af te wijken van de gemiddelde ALS patiënt. In het eerste gesprek met de revalidatiearts werd er al meteen over euthanasie gesproken en ook in verdere gesprekken met andere artsen werd mijn keuze om mijn leven te verlengen door middel van invasieve beademing nou niet bepaald gestimuleerd. Maar ik ben zo blij dat ik doorgezet heb. Of liever gezegd, we. Mijn vrouw Sharon heeft me altijd gesteund, en wat heeft ze voor mij gestreden. Wat is ze sterk en wat ontvang ik oneindig veel liefde van haar!
Ik heb gemerkt dat er ook een positieve kant van de ziekte is. Als je de dood in de ogen kijkt, verandert daardoor ook je kijk op het leven. Alles waarvan je houdt wordt extra dierbaar. Mijn relatie met Sharon is veel meer verdiept. Ik hou meer van haar dan ooit tevoren. Dat geldt ook voor mijn dochters Lotte en Mijke. Ik hou zo gruwelijk veel van ze en wat ben ik trots op ze.
Iedereen betekent meer voor mij dan voorheen. Mijn ouders, mijn verdere familie en schoonfamilie, mijn vrienden, ik ontvang zoveel liefde van ze. Ze doen zoveel voor mij. Ik kan niet veel meer, maar ik ben gelukkig. Het geeft mij extra motivatie om nog zoveel mogelijk uit het leven te halen. Samen leuke dingen doen, zoals uitjes, concerten, familie en vrienden bezoeken.
Eind augustus zijn we voor twee weken naar Spanje geweest. Wat was dat heerlijk. Mooie herinneringen maken met mijn gezin, samen met Tristan, de vriend van mijn oudste dochter en drie verpleegkundigen uit mijn zorgteam. Alles was perfect voorbereid door Sharon. We hadden heel veel zorgspullen mee. Van alles wat extra belangrijk voor mijn zorg was, zoals medicijnen, het beademingsapparaat en accu’s, hadden we voor de zekerheid het dubbele mee. Van de hoestmachine, die ik nodig heb om slijm uit mijn longen te hoesten, had ik graag een extra exemplaar meegenomen, maar dat bleek niet mogelijk.
Lang verhaal kort, heerlijke vakantie, maar uitgerekend de hoestmachine viel vanwege een steile helling van de zorgkar op de grond. Probleem! Ik heb dat ding echt nodig. Soms deed hij het wel en soms deed hij het niet. Het gebeurde een paar dagen voor de terugreis. De heenreis had 31 uur geduurd. Geen fijn vooruitzicht om met een half werkend apparaat zo’n lange rit richting huis te maken.
Samira, een van de drie verpleegkundigen die met ons mee waren, wist misschien een oplossing. Ze belde met Miel in ’t Zand, van Topsport for Life. Ze kenden elkaar van een tijd geleden. Ze zorgde vroeger voor Ronnie, die ook ALS had. Ronnie was destijds een geliefd ambassadeur voor Topsport for Life. Ze vroeg Miel of hij iets voor ons kon betekenen. Ik vind het nog steeds een ongelooflijk verhaal, maar Miel kreeg het voor elkaar om via zijn netwerk binnen 24 uur een nieuwe hoestmachine naar Spanje te krijgen. Wat een opluchting! Ik ben Miel en Ferri, degene die het apparaat bracht, zo ongelooflijk dankbaar!

Eenmaal thuis is Miel bij ons op bezoek geweest. Hij vertelde ons meer over Topsport for Life. En over Ronnie, die met zijn blogs veel mensen heeft weten te inspireren. Het heeft mij op het idee gebracht om ook blogs te schrijven voor deze prachtige organisatie. Ik ben geen Ronnie en ik wil al helemaal niet pretenderen dat ik in zijn voetsporen kan treden, maar ik kan wel vertellen over mijn leven met ALS. En vooral hoe het mij lukt om ondanks alle ellende toch gelukkig te zijn. Hopelijk heeft iemand er iets aan.
Dennis van Doesburg
ALS

19 reacties. Plaats een nieuwe
Dennis, wat een indrukwekkend verslag van je drie jaar als ALS patiënt! Als ouders herkennen wij natuurlijk alles wat er in die periode is gebeurd, maar door er nog eens rustig tijdens het lezen bij stil te staan is toch een aparte belevenis.
Dat je de kracht en moed hebt om het onvoorstelbare samen te vatten in een diepgaand en gedetailleerd verslag is een ongeëvenaarde prestatie.
Je helpt ons zo ook enorm bij het leren leven met je ziekte en het verwerken van de tegenslag in ons bestaan.
Het Spanje verslag is een voorbeeld van doorzetten van jezelf en vooral ook van Sharon en haar team. Het was een adembenemend avontuur dat we nog steeds beschouwen als een kers op de taart van de afgelopen periode.
We kijken uit naar je volgende blog en genieten ook van je taalvirtuositeit.
In en Piet
Beste Dennis,
Wat een ontzettend krachtig, puur en indrukwekkend verhaal heb je geschreven. Ik wil je laten weten dat ik enorm veel bewondering heb voor jouw positieve levensinstelling, je veerkracht en de manier waarop jij en Sharon, samen met jullie gezin, in het leven staan.
Het vergt ongekend veel moed om ondanks deze genadeloze ziekte de schoonheid van het leven zo vast te grijpen en die liefde zo intens te voelen én te delen. Jouw woorden raken me diep en herinneren me aan wat er echt toe doet in het leven.
Dank je wel dat je jouw verhaal met ons wilt delen. Heel veel respect voor jou, Sharon en jullie meiden. Heel veel liefde, kracht en mooie momenten gewenst samen met je gezin!
Warme groet,
Marco de Grip
Ongelooflijk mooi en indrukwekkend hoe Dennis juist zijn verlies van fysieke kracht weet om te keren in mentale superkracht!
Ik heb enorm veel respect voor jou Dennis en alle lieve mensen om jou heen die er SAMEN voor zorgen dat jij toch als gelukkig mens nu die inspiratiebron voor anderen bent! De kracht van liefde! ❤️🙏
Dennis is onze schoonzoon en is een heel sociale man erg breede interesse in familie en vrienden en van alles om hem heen.
Dan komt de ALS een diagnose die niemand wil ontvangen,een klap voor Dennis onze dochter en mijn twee kleinkinderen Lotte en Mijke .
En voor ons als familie en vrienden.
Maar wat een mooi team van verpleging nu,om het voor Dennis het zo fijn mogelijk te maken .
Een mooi blog geschreven hoe het allemaal verlopen is en hoe snel de uitval lichamelijke was.
Maar ik wil ook kijken wat mijn dochter Sharon allemaal moet doen om dit zo soepel mogelijk te laten verlopen .
Vergeet niet dat ze alles nu alleen moet doen waar Dennis eerst haar altijd hielp.
Een dagtaak heeft ze er aan en het is geestelijk zwaar .
Daarnaast ook nog voor je gezin zorgen ga er maar aanstaan
Maar door de liefde voor Dennis doet ze dat allemaal.
De vakantie in Spanje was fantastische en fijn dat ze het toch gedaan hebben.
Wij als ouders zagen veel Beren op de weg maar Sharon zij we gaan toch.
Dennis is een vechter om zo lang mogelijk bij het gezin te zijn en daar neem ik mijn pet voor af
Dennis, ontzettend bedankt voor het delen van jouw verhaal. Wat kan jij mooi schrijven. Met de woorden die je deelt neem je ons voor even mee in jouw verhaal. Bedankt hiervoor. Heel veel groetjes aan jou en jouw familie.❤️
Mooi geschreven Dennis.
Heel mooi.
❤️
Ik ben zo trots op je papa❤️❤️
❤️
Lieve Dennis,
Wat bijzonder dat jij ambassadeur bent geworden van zo’n fantastische stichting! En wat kan je alles mooi verwoorden. Voor ieder gezond mens is het gewoon niet voor te stellen hoe jouw leven met ALS moet zijn. Zo heb ik ook enorm veel bewondering voor Sharon, Lotte en Mijke. Ik hoop dat ik nog lang van jouw verhalen op dit blog kan genieten!
Heel veel liefs aan jou en alle dierbaren om je heen! ❤️
Wat super dat jij als ambassadeur van topsportforlife ons meeneemt door te schrijven over je leven, je leven met ALS .
Ik ” hoor” het je vertellen Dennis.
Schrijven kan je enorm goed.👌
Hoop dat er nog vele blogs volgen.
Veel liefs 🩷 ook voor je gezin van Betty.
Hey Dennis,
Wij staan iets verder van jullie vandaan, maar toen je de diagnose vertelde schrok ik. Zoals je zelf al schreef, leek het leven jullie toe te lachen. Een liefdevol gezin, een fantastische band, waar je je passie in kwijt kon, leuke vrienden en een mooie baan. Zo zie je, niemand is ongenaakbaar. Maar wat ben jij krachtig, zeg. Ondanks het verdriet, zo’n ontzettende positieve drive hebben, daar neem ik zowel letterlijk als figuurlijk mijn pet voor af.
En wat een ongelooflijke hoeveelheid liefde ontvangt jij van je gezin, die eindeloos voor je zorgen, er voor je zijn en met passie doorgaan.
Wij kunnen jullie als gezin niets anders dan ontzettend veel liefde en kracht wensen. Lieve groet.
Beste Dennis
Enorm van de indruk. Je verhaal raakt iedereen. Zou bijna denken dat ALS betekent “ Alles lukt samen.” Je bent het voorbeeld voor mensen die positiviteit nodig hebben en wilskracht. Ik bewonder je enorm; zo ook je vrouw en kinderen die er het beste van maken. En gelukkig mens zijn zit zoals je beschrijft in de kleine dingen die bijzonder zijn. Daarin ben jij groot en ongeëvenaard. Ik volg je Dennis… Carpe Diem…. Elke dag weer.
Warme groet
Bertus
Wat mooi, Dennis!
Je woorden hebben me geraakt en aan het denken gezet. Als er iemand aan ‘Topsport for Life’ doet, ben jij het!
Love and Light 🙏🏽
Wouw, prachtig om je verhaar zo weer te lezen Dennis. Ook zeker het stukje dat je zo veel meer het leven waadeerd als je de dood in de ogen hebt gekeken… het is voor mij erg inspirerend en kan me voorstellen voor heel veel meer mensen! Dank je wel dat je dat op deze manier wilt delen ❤️.
En Sharon, ja, die doet het echt fantastisch! Daar ben ik het zeker ook mee eens. Wat een opoffering vanuit haar voor jullie liefde. Wat een ongelofelijk lieve mensen zijn jullie toch. 🥰
Hee Dennis!
Wat een prachtig en indrukwekkend verhaal schrijf je. Het is zo inspirerend om te lezen over de liefde die tussen jullie leeft en waar jullie met zn allen keihard voor werken- wat een mooi voorbeeld geven jullie 🙂
Groetjes van Viola
Hee Dennis!
Wat een kan jij mooi schrijven.. Het is zo inspirerend te lezen over de liefde die tussen jullie leeft, waar jullie met zn allen zo keihard voor werken- wat een prachtig voorbeeld! 🙂
Groetjes van Viola
Super om te lezen dat het glas halfvol is boj je en je nog zoveel positieve energie hebt om al je lichamelijke ellende te doorstaan!
Wow wat heb jij dit mooi en liefdevol naar al je naasten geschreven. Wat een kracht heb jij om zo door te gaan! Heel veel respect voor jullie!
Het maximale uit het leven halen dat doen jullie zeker!
Goed van jou dit blog. Chapeaux ook aan alle ondersteuners die dit soort speciale momenten mogelijk maken.